World Health Day 2015

The United Nations have labelled April 7 World Health Day. A day to pay explicit attention to health issues. Since our focus is trans* and inter*, or differently (and more universally) put: gender identity, gender expression and sex characteristics, this is what we will look into.


For transgender persons, or trans* people, or gender variant/diverse people, having a good health is often a luxury they cannot afford. Because they are not recognized as a group in need of specific health care (or even health care at). In many parts of the world including enlightened Europe, wishing to adapt your body’s sex characteristics is a frowned upon phenomenon. Both the general public and the medical sector may despise you for your needs.

World Health DayInsurance

The next issue is getting the health care covered by insurance. Of the countries that provide health care to relieve the plight of trans* people, most cover maybe the ‘basics’ and then still often on extraneous conditions. These so-called basics are not by definition what the trans* person asks. Because being trans* does not only concern those people who need to ‘switch’ genders for their well-being, but every trans* person who is in need of any health care to increase their well-being with their gendered and sexed body. Some people may need hormone replacement therapy because their natal sex hormones don’t agree with them. Some need to only get rid of (the largest part of) their breasts. And given the choice, the percentage of trans* women that insists in getting rid of their original genitals is not that high. In the Netherlands only 12% of the whole trans* population (estimated at 2 to 3% of the population) decides for medical assistance. Communication from Spain indicates a similar percentage.


In most countries doctors don’t agree with prescribing hormones or doing surgery upon a patient unless a psychologist has done a thorough assessment of the care user’s mental health and observes the presence of “Gender Identity Disorder” or “Gender Dysphoria”. That process of establishing the diagnosis can easily aggravate the presupposed dysphoria (a word that actually refers to severe depression, and by virtue of that is not a good term). When left to the discretion of a prejudiced medical profession, that has no good understanding of sexual orientation and gender identity (and expression) phenomena, they will try to explain things away, but not legitimize the existence of gender diversity. The higher the level of morals conservatism, the higher the chance trans* people will meet this fate and only can progress medically assisted gender transition with a diagnosis of severe mental disorder.


Also in the progressive Netherlands you cannot easily enter medically assistance with gender transition. Where the Standards of Care for transgender health care states that informed consent is the way to go, the Amsterdam gender team still insists in a lengthy psychological evaluation and in case you may encounter practical trouble (intensifying ‘dysphoria’, growing life problems for non conforming ..) they may prolong evaluation or when already on HRT, suggest you to lower the dosage. As if that were the issue. Doing so leads to iatrogenic increase of mental instability. Which in turn leads to a decrease of the patient’s health.


Another issue that weirdly is coupled to a trans* person’s health, is Legal Gender Recognition and the preconditions for that. In Europe 33 countries require psychological or medical interventions before recognizing a trans* person’s wish to change their gender assignment; 19 still require sterilization and genital realignment. Only two states in the world give the possibility to change one’s gender assignment with no strings attached: Argentina, and Malta. Denmark comes next, but still requires a half-year wait (and being over 18 y.o.). Everywhere else, where there are regulations, psychological assessment is the least invasive requirement, also in the Netherlands. Only two to three countries take trans* people seriously. And only one of these has provisions for a non-male/non-female reassignment.


Laws and regulations can have an important effect on trans and inter* persons’ well-being. They regulate the conditions for legal gender change, for medical assistance: which interventions are available at all, which ones are insurance funded? For intersex (or inter*, because it can also be an identity and those more ‘intergender’ and the asterisk in both inter* and trans* indicates a vastness in possibilities). Only one state in the whole world, one state out of more than 192 states, prohibits explicitly that sex characteristics get adapted to a social ideal of having genitals clearly distinguishable as male or female. Everywhere but in Malta this is still legal, and standing practice.Human Rights Also for Intersex PeopleProgress

Engaging in these usually non-consensual surgeries is a gross violation of a person’s dignity and personal autonomy. Intersex genital mutilations – usually performed on minors – equals forced sterilisation of women for belonging to the wrong ethnic group (forbidden by the European Human Rights Court en the UN!). When asked a paediatrician they sometimes agree that in the past many errors have been made, but nowadays medical science is so much better that the results are incomparable with the sorry state of technique and results of twenty-five years ago. By using that argument they still deny people their right to bodily autonomy, to decide for themselves about their body. They preclude being OK with those genitals (or gonads or chromosomes), with their body and their life.


The health of a person considered physically or mentally deviant is the explicit object of power play, of medical, psychiatric and legal paternalistic laws and practices. That goes against the most basic rights and that alone already is pretty bad for one’s health.

Redress for lifelong trans discrimination

A Buenos Aires court yesterday recognized the lifelong institutional violence, stigma and discrimination of a 60 year old trans woman in Buenos Aires during all of her life. The judge called it “Existential discrimination”. The woman was granted lifelong living wage as a reparation for all the violence. This is a necessity, because there is no justice without social economic justice being applied.

In the process the Yogyakarta Principles on the application of human rights law to sexual orientation and gender identity have been used extensively. A key role was played by Principle 20 on the right to effective remedies and redress. This elaboration of human rights law goes further than the regular use for legal gender recognition or the right to health and freedom from forced medical interventions. As do human rights in general.

Pink LAvender drawing of a woman looking in a hand mirror

The beneficary wants to stay anonymous. and four other 40-plus women are awaiting the decision in their cases. The case was brought on by the Mesa Nacional por la Igualdad, the Federación Argentina LGBT and the Asociación de Travestis, Transexuales y Transgénero (Attta). It was supported by the LGBT Ombudsoffice of the capital.

This case is the first in its kind to get a positive result. In 2013 Swedish trans people who underwent coerced genital surgery under the old law, tried to sue the state for this but the case got dismissed. They hope to now stand another chance.

This news comes from an e-mail by Mauro Cabral of GATE and an article on Infojus Noticias in Argentina. An update will be provided when there is more news.

Christelijk hoogleraar pleit voor wachten en conversietherapie

Afgelopen zaterdag14 februari 2015 verscheen er een opiniestuk in het Nederlands Dagblad, krant van conservatief christelijke signatuur, over transgenderkinderen. Dat staat bol van de misvattingen. Het stuk zelf is te vinden op Ik behandel de grootste problemen eruit.

In zijn opinieartikel d.d. 14-2-2015 schrijft professor Boer over transgender en genderdysforie. Daar zitten een aantal misvattingen in.
Als eerste dit: transgender is de identiteit en genderdysforie is de courante medisch-psychiatrische diagnose. Genderdysforie wordt gezien als een complex van aanhoudende klachten, die gepaard gaan met de innerlijke overtuiging niet tot het toegewezen geslacht te behoren en anders te willen leven, veelal in de rol van het andere geslacht. Transgender is ook geen spelen, maar een anders-zíjn. En het is geen stoornis, maar een genderidentiteit. Daarom moet genderdysforie ook verdwijnen uit handboeken als de Diagnostic and Statistical Manual, het handboek van psychologen en psychiaters.
Het idee dat genderdysforie door familiare of ontwikkelingsfactoren beïnvloed wordt, zoals de heer Boer stelt is een verzinsel, een vooroordeel. Conversietherapie waar hij op zinspeelt, is door onder meer de World Professional Association for Transgender Health (WPATH) en de American Psychological Association als onmenselijk, onwenselijk en krenkend gekwalificeerd.

Transgender is een genderidentiteitsontwikkeling die, zoals bij iedereen, al jong begint. Sommige mensen weten al met twee-drie jaar dat hun gevoel niet klopt met wat ze om zich heen zien. Veel volwassenen die dat als kind zo hebben ervaren, hebben in de tussentijd veel trauma’s opgelopen doordat ze niet konden zijn wie ze zich ten diepste voelden. Vanuit het idee het beste voor het kind te doen, is het beter wél in te gaan op de wens van het kind tot verandering, dan het te dwingen in een identiteit die het niet heeft en zeker niet door dwang zal verkrijgen.

Over de fuik van een behandeling: juist door open te kunnen zijn over wie men is en zich niet anders te hoeven voordoen (bijv. een homoseksueel leven leiden als idee van dichtst haalbare optie), voorkom je foute keuzes. Het blijkt dat het aantal “spijtoptanten” statistisch niet significant is (<1 procent) en uit onderzoek onder meer dan duizend transgenders door een kliniek in New York die met informed consent werkt, blijkt dat er nul mensen zijn die spijt hebben.

Nederlands dagblad

In tegenstelling tot wat de heer Boer suggereert, draait het helemaal niet om de medische behandeling. Om de mens te kunnen worden die je je voelt, hoef je alleen maar des stappen te zetten die jij voelt. Daarbij hoort veelal een wijziging van het juridische geslacht ter (betere) reflectie van de beleefde identiteit. En soms ook medische interventies, waartoe hormoonbehandeling behoort en eventueel operaties. Maar dit alles is niet wat de trans-persoon tot de man, vrouw of anderszins gegenderde persoon maakt die men zich voelt. De beleving van de gevoelde identiteit erkend krijgen is een mensenrecht. En zowel het gedwongen worden tot medische interventies teneinde het lichaam aan te passen omdat de wet dit vraagt (in Nederland gebeurt dit gelukkig niet meer), als het niet kunnen aanpassen van het lichaam, zijn schendingen van de mensenrechten. Internationale verdragen stellen duidelijk dat men het recht heeft op erkenning voor de wet en dat ongewenste medische interventies gelijk staan aan wrede en ongebruikelijke behandeling.

Juist omdat de hormoonbehandeling en de eventuele operaties niet de kern van een transitie zijn, worden pubers helemaal niet geopereerd. In plaats daarvan krijgen zij puberteitsremmers aangeboden zodat ze in alle rust kunnen nadenken over wat zij met hun toekomst willen. Het kenmerk van de puberteitsremmers is juist dat er niets onomkeerbaars gebeurt. Met zijn brief zet de heer Boer de lezers van uw krant dan ook op het verkeerde been: hij suggereert dingen die gewoonweg niet gebeuren.
Ik hoop vurig dat degenen die naar de heer Boer zijn verwezen een hulpverlener vinden die meer respect heeft voor hun identiteit.

J. Vreer Verkerke
bestuurslid Transgender Europe
mede-oprichter Transgender Netwerk Nederland

Puro miedo

El principal motivo para defender el modelo actual vigente de atención sanitaria a las personas trans* es “proteger al paciente”. Protegerles contra arrepentirse. El médico que les atiende quiere estar seguro de que el paciente al que trata no está actuando de forma impulsiva. Aunque se puede entender el miedo, la solución a este no es la adecuada.

Muchas de las preocupaciones que tienen los médicos respecto a las personas trans* vienen del miedo y de la ignorancia. Preocupación de perder el trabajo y también de perder la autoridad. Preocupación de que la gente vaya a arrepentirse, se responsabilice directamente al médico y se le acuse ante un tribunal disciplinario, hecho traumático para el propio profesional, que puso todos sus empeños//sus esfuerzos al servicio del paciente. El no haber aprendido nada sobre este tema durante la formación en medicina, psicología o psiquiatría se traduce en la incomprensión por parte del profesional hacia la persona trans*. Todo el conocimiento que se pudiese aprender sobre el tema se va adquiriendo: solo en el 2012, la conciencia social progresó un poco tras la adopción de una nueva nomenclatura para asuntos trans* así como la entrada en funcionamiento del nuevo DSM-5.

Un paciente trans* no necesita una protección diferente a la que obtiene un paciente cis (no trans*). Así como un paciente francés no necesita más protección que un paciente sueco. En caso de que un médico tenga alguna preocupación sobre la salud mental de un paciente, es éste el problema, no el ser trans*. La pregunta que se tiene que hacer el profesional debería ser la siguiente: “si hubiera venido un paciente preocupado por su apendicitis o por su cáncer de pulmón, ¿lo mandaría a ver al psicólogo para obtener un certificado de capacidad mental o lo aceptaría sin más? El hecho de que algo esté culturalmente connotado no me parece una razón de peso para solicitar una intervención extra.


Asimismo, todo el mundo tiene el derecho a equivocarse, aunque pueda sonar cínico. Es bastante probable que la persona trans* no esté muy segura saliendo del armario. La identidad así como los deseos evolucionan. También las personas homosexuales o bisexuales muchas veces no se sienten emocionalmente seguras con la idea de salir del armario. Solamente se atreven cuando aparece la figura del amante, aunque de un tiempo atrás son conscientes de ser diferentes. Ell*s no tienen que pasar por un psicológico, ya no se les considera enfermos desde años. Se pueden arrepentir de no salir del armario, casarse o no, tener hij*s o no. ¿Quién sabe si saldrá bien siempre? Esto se aplica también a las personas trans* que tenemos el derecho de equivocarnos. El estado o el entorno médico no tiene el deber de protegernos de nosotros mismos. La gente que quiere tener hij*s, ¿tienen que ir al psicólogo o al sexólogo? ¿Se les preguntan si están seguros? ¿Se investiga si serán buen*s padres? ¿Se envían a los futuros esposos a un consejero matrimonial para asegurar la estabilidad y la longevidad de su amor?

La preocupación de que decidiéramos por nosotros mismos y sin la intervención profesional que hubiera asistido a la persona trans dubitativa, proviene del miedo y la ignorancia. En primer lugar, el previo consentimiento informado tiene que ser un requisito, Con psicólogo o sin psicólogo, si el paciente no entiende de qué se trata, cuáles son los riesgos y las consecuencias de su decisión, el proceso acaba ahí. En segundo lugar, no sería la primera vez que un psicólogo se ve involucrado cuando un paciente se somete a un tratamiento invasivo. Pero no tod*s l*s pacientes que van a someterse a un tratamiento oncológico necesitan apoyo psicológico//necesitan pasar por la consulta de un psicólogo

Cuando nuestra sociedad deje de tener miedo de personas trans* será cuando nuestro sufrimiento disminuya de forma considerable. Al fin y al cabo esel mundo que nos rodea el que nos da tantos problemas. Y nosotr*s como parte de este mundo sentimos que no es bueno ser trans*, comportarse fuera del de la dicotomía de género. Por eso, deja de tener miedo y súmate a la revolución. No somos más que una amenaza de su status quo. ¿Y qué?

¡Gracias a Irene Alcedo para el ayudo linguistico!


Genetic basis of gender found. Again.

There is a social stigma that transsexualism is simply a lifestyle choice; however, our findings support a biological basis of how gender identity develops.
(Dr. V. Harley, Prince Henry Inst. of Medical Research, Melbourne)

Again researchers claim to have found the cause of male to female transsexualism. As usual it would be a genetic deviation. But even this is presupposing too few androgens makes you female (or gay!). But how realistic is this discovery? Does it really provide the answer to where trans* comes from?

Dr. Vincent Harley of Melbourne’s Prince Henry Institute states that male-to-female transsexualism is caused by chromosomal under-masculinisation because of a defective AR gene. He analysed the DNA analysis of 112 transsexuals, and came to the above mentioned conclusion.

Picture of the Androgen Recpetor gene NR3C4

Even if Dr. Harley can convince the sceptics, there are a couple of problems with his idea. His statement “There is a biological basis for gender” needs clarification. Does he then say trans* is a form of gender in its own right, and not an “error” that needs to be fixed? Does he mean with “gender” the difference between men and women? But what difference then? We already know that genes and hormones play a role with gendered development.

Would he mean difference in abilities and behaviours then? That would be a trickier statement. Quite some scientists from different branches of science  (neuroscientists,  psychologists, biologists already have disproved the significance of these differences.

The fundamental differences between men and women, and between male and female bodies are hardly big enough to say that differences are absolute. Slowly we come to recognise there is virtually no absolute difference between men and women, males and females. Recent research shows many many differences between men and women  are bigger within the respective groups than between the groups. Further what makes a man, a woman? Are there non-transsexual males with serious lack of testosterone in the womb? Do they all identify as women then? But to most medical, biological or genetic scientists this has not yet trickled down. They still think the holy grail of gender lies in the genes, or in the brain. *Bzzzt*. *Wrong*. There is no Holy Grail. Even the church recognizes more than one grail, so ….

Since Dr. Harley talks not just about trans*, but also about gender, it is perfectly justified to talk about more than trans*, about the suspected base of transgender.

What does science talk about when it talks about sex (if we take that as the next barrier to take in order to analyse what makes men and women, thus also trans* people – in common parlance). Sex thus. But which element of it? Chromosomes? Gonads? Genitals? Hormones? As prof. dr. Annemarie Mol says “science doesn’t know what it is talking about when it talks about sex”.

Of course Dr. Harley isn’t that bold in his scientific findings, and more research must be done to find out the full consequence of the finding. But in his media appearances he is more adamant. And then I am under the  impression he doesn’t know the difference between sex and gender.

Cover of the book Brain Storm

And with Brain Storm by Rebecca Jordan-Young who debunks a lot of brain sex science, we have enough reason to doubt the quality of thís research.

Hoe zit het met gender?

Velen houden er een beperkt en verouderd idee op na wat gender is, hoe het werkt en hoe het interacteert met sekse en seksualiteit. Op deze plaats wil ik een recenter en beter kloppend idee neerzetten hoe het dan wél zit met gender.

Hoe zit dat nou met gender en hoe verhoudt het zich tot lichaam en tot seksualiteit? Want dat is de eeuwige trits. Wat is gender, hoe werkt het, hoe voelt het? Op zich biedt elk van deze vragen de mogelijkheid van een college. Dat kan ik ook verzorgen op verzoek.

Eerst een poging tot definitie van wat ik bedoel als ik het heb over “gender”

Een definitie van gender geven is al gauw tautologisch: Gender is het gegenderd zijn. Een genderidentiteit of -expressie hebben. Traditioneel wordt het gelinkt aan mannelijkheid en/of vrouwelijkheid. In een niet-binaire situatie zou je bijvoorbeeld kunnen zeggen: gender is het gevoel dat je mannelijk, vrouwelijk, of iets compleet anders bent. Gegeven het feit dat onze wereld zo sterk in mannen en vrouwen denkt, is het moeilijk niet daaraan te relateren, waardoor je constructies krijgt als “mannelijk, vrouwelijk, daartussen of daarbuiten”. De laatste jaren verschijnen er nieuwe namen en benamingen die soms even snel weer verdwijnen, maar het geheel geeft aan dat “gender” in elk geval bruist en leeft.

Iedereen hier heeft een lichaam, een geseksueerd lichaam zelfs. Vrijwillig of onvrijwillig, aangeboren of verkregen. Velen hier hebben een gender. Dat geldt niet per definitie voor iedereen. Want gender is voor een groot deel opgelegd, op grond van het geslacht dat je bij geboorte (doorgaans) is toegekend. Maar dat past niet altijd. Dat is ook logisch want er is meer onder de zon dan alleen man en vrouw. En daardoor krijg je dus onder andere transgender. Er is een grotendeels ontkende genderdiversiteit en als je niet in de erkende hokjes past, dan heb je de keuze om je aan te passen (dat moet je sowieso enigszins voor de wet) of voor je gevoel, je “ware identiteit” te gaan. Niet dat er zomaar een ware identiteit is. Dat is ook iets dat je ontwikkelt onder invloed van diverse factoren.

En dan is er dus seksualiteit dan wel seksuele oriëntatie of gerichtheid. Niet geaardheid alsjeblieft. We zijn geen stopcontacten.

Hoe werkt dat dan met die drie, hoe haken ze in elkaar, hoe werken ze samen – of elkaar tegen?

Zoals gezegd, iedereen heeft een lichaam, de meesten hebben een genderidentiteit en velen hebben een seksuele identiteit. Maar niet iedereen en er zijn mensen met alles en mensen met “niets”. Want er zijn ook aces, aseksuelen (ik heb ze in het Nederlandse nog niet horen zeggen dat ze een aas zijn, dus ik houd het maar op het Amerikaanse ace voor “asexual”. En dan kun je nog steeds bi zijn bijvoorbeeld, want aseksueel is alleen maar geen (sterke) seksuele wensen hebben. Is dat aangeboren, als in prenataal bepaald? Nee, niet zonder meer. Seksuele identiteiten ontwikkelen zich gewoon heel vroeg. Mogeljk is er iets – een richting – aangeboren, maar dan rudimentair. En de vraag is maar hoe belangrijk dat is.  Is het het gevolg van slechte ervaringen? Misschien voor een deel. Maar niet iedere ace heeft slechte ervaringen met seksualiteit. Net als niet iedere a-gender slechte ervaringen heeft met het gendersysteem. Hoewel het haast onmogelijk is er geen ervaring mee te hebben en de push om een keuze te maken binnen de hokjes is enorm.
Is het aangeleerd dan? Zoals sommige conservatieven roepen dat homoseksualiteit en transgender zijn aangeleerd door evil volwassenen met een perverse afwijking. Zo zit het niet. Seksualiteit ontwikkel je doorgaans in de loop van je jonge leven op grond van wat je voelt voor anderen die een zelfde of een ander geslacht of gender lijken te hebben (de roemruchte gerichtheid). En als er een match is en een gelegenheid dan kun je een praktijk beginnen op te bouwen. En seksualiteit is er ook in duizendvoud. Van hetero tot queer en van vanille tot kink.

Dus zoals je mensen zonder seksuele (maar misschien wel romantische) gevoelens, en mensen die niet één keuze kunnen of willen maken, heb je mensen zonder genderidentiteit (a-genders, non-genders) hebt, maar ook met niet-traditionele en zelfs meerdere genderidentiteiten. En de uitdrukkingen en identiteiten die we zien van gender zijn ook niet absoluut en perse permanent door de tijd heen. Noch zijn ze universeel. Alsje wereldwijd kijkt, zijn we in het Westen eigenlijk wel heel beperkt met onze uitsluitende erkenning van mannen en vrouwen, meestal alleen hetero ook nog. Een land als India kent minstens 20 gender- en seksuele identiteiten,

En dan heb je mensen die geslachtelijk buiten de hokjes vallen. Intersekse-personen, dan wel personen met een intersekse-conditie. Daar loopt iets in hun geslachtsontwikkeling anders waardoor ze niet eenduidig in de richting van een lichaam dat kan baren of dat kan bevruchten ontwikkelen. Dat zijn tenslotte de lichamelijke geslachtsstandaarden. En transmensen vallen vaak ook buiten de geslachtelijke, lichamelijke hokjes. Samen bewijzen trans* en inter* mensen dat geslacht niet zo eenduidig ligt als je denkt. Want er zijn – tegenwoordig ook wettelijk erkend – mensen met een gender en een seksualiteit die niet direct of niet helemaal matchen met de verwachtingen op grond van de uiterlijke verschijning.

De biologische begrippen van man en vrouw zijn ook niet neutraal, maar het product van ideeën en van observaties van wat vaak voorkomt. En de definities werken als axioma’s, uitgangspunten. maar ze worden net zo hard geschapen en net zo hard bewaakt als veel andere maatschappelijke cruciaal geachte ideeën. Dat kan goed zijn of niet, maar het is in elk geval niet neutraal en ‘objectief’. En dat blijkt ook met de ontwikkelingen die we steeds duidelijker zien.
De (school)biologie zou er goed aan doen meer te formuleren in de trant van “de meeste mensen hebben XX of XY chromosomen” en “veel mannen hebben een penis en veel vrouwen een vagina. Dat is alleen niet altijd het geval.”En voor de bovenbouw nog wat over hormonen erbij. Hoe eerder je ermee begint hoe beter.

En last but not least: gender is niet biologisch bepaald, wel biologisch beïnvloed. In hoeverre, dat is onderdeel van actuele debatten. Hoe biologisch gender is, maakt niet zo heel veel uit. daar wordt veel te veel waarde aan gehecht. Er is genderdiversiteit en er zijn lichamen met allerlei geslachtelijke (en niet-geslachtelijke) kenmerken en dat hangt maar in beperkte mate samen. laten we stoppen zoveel waarde te hechten aan de combinatie van licham, gender en seksualiteit. Dat is ook beter voor de geestelijke volksgezondheid, want dan flippen mensen minder als hun verwachtingen niet uitkomen rond seks(e) en gender. dat scheelt slachtoffers.

“Normale” genders en seksualiteiten en lichamen zijn een kwestie van normen. Niet van verschijning. Mijn gender en seksualiteit zijn ook niet normaal. Maar ja, dat is logisch, want normaal is een stand op m’n wasmachine. En ik ben een mens, geen wasmachine. Normaal is wat genormeerd is en geaccepteerd dus. Homoseksualiteit is doorgaans niet normaal maar wel veel voorkomend. En transgender komt ook steeds meer voor. En wanneer iets veel voorkomt en meer en meer gezien wordt kan dat leiden tot acceptatie wanneer het niet verdrukt wordt. Het kan ook zijn dat men het negeert of zelfs wetgeving ertegen in stelling brengt. Hetgeen de laatste tijd ook weer hard gebeurt in diverse landen.

In Nederland en omgeving kiest men toch het meest voor accepteren, maar dat wil niet zeggen dat het dan ook – zelfs maar juridisch – koek en ei is. De Europese standaard voor trans-erkenning is simpelweg nog steeds schandalig laag (twaalf landen eisen nog steeds chirurgische sterilisatie) en bescherming op grond van je genderidentiteit is in veel landen niet aan de orde. Plus dat wetgeving één ding is, maar wanneer die niet wordt gehandhaafd en er wetgeving is die een deel van de groep (meestal de meest gemarginaliseerden) hard bestraft omdat ze bijvoorbeeld sekswerk doen om te overleven of tot een raciale minderheidsgroep behoren die dus ook veel zwaarder gecontroleerd wordt en waar ieder vlekje een poel bloed wordt, dan schiet hooguit een deel van die populatie er iets mee op. Dat is dus serieuze kritiek op het heersende idee dat gendererkenningswetgeving of bescherming op grond van seksuele oriëntatie voldoende is.

Kortom gender is vrij gewoon, en vooral veelkleurig. Doe er je voordeel mee en laat je niet beperken tot het hokje Gewoon, of wasmachinestand Normaal. “Remember, larger than life is just big enough”, zegt Ru Paul ook.

one struggle.jpg